چهره دوستانم شبیه تصویر یه چراغه تو یه ظرف پر از  آب . صمیمی ، ساده ، پاک .

واسش احترام زیادی قائلی ، گاهی حتی خیلی دوسش داری ، ولی نمی تونی چیزی که ازت می خواد رو انجام بدی ، اونوقت مستاصل می مونی ، میگی نکنه نامردی کنی؟ ، نکنه کوتاهیه تو نامردی باشه در حقش ؟ ولی بزرگواریه اون همیشه امیدوارت می کنه . اونقدر خوبه که اشتباهات تو رو هم جبران می کنه بازم شرمنده خودت می شی و این دلت ، دلی که نمی تونی مجبورش کنی ، دلی که دوست داشتنش دردسره دوست نداشتنش هم.

چرا از جاده شکایت کنم؟ اون فقط من رو می بره به جایی که باید.اون هم مثله من مجبوره. من و جاده دوستای قدیمی هستیم.