لحظه هایم را به تو تقدیم می کنم،لحظه های عشق و حسرت؛با ارزش ترین چیزی که دارم.

باید بزرگ شد.آنقدر بزرگ که سرمان به آسمان برسد و هر که در صورتمان نگاه می کند آسمان را در آن ببیند،آبی آبی،مثل جایی که از آن آمده ایم.

آسایش در اوج است به بالا می رویم تا به آرامش برسیم.

حقیقت آنچیزی است که در سر تو می گذرد،نگاه تو به جهان تعیین کننده تمام آن چیزی است که به آن تقدیر،تلاش،استعداد و شانس می گویند. 

سخته اگه دقیقا تو اون لحظه که احتیاج به کمک داری تنها بمونی.

آرامش ابدی من هنگامی است که تو را دوست بدارم و از تو انتظار محبتی نداشته باشم.

تقدیر فرصت هایی است که در زندگی با آنها مواجه می شویم،اکنون ما هستیم که می توانیم از آنها استفاده کنیم یا آنها را نادیده بگیریم،و این یعنی اختیار.